Krótkofalarstwo

Krótkofalarstwo (ang. ham radio, Amateur Radioradiowa służba amatorska) – hobby lecz z definicji służba; polegająca na amatorskim nawiązywaniu dwustronnych łączności radiowych na wydzielonych pasmach radiowych – od fal długich, poprzez średnie, krótkie i ultrakrótkie do mikrofal, między krótkofalowcami za pomocą radiostacji, potwierdzaniu łączności kartami QSL, uczestnictwie w zawodach krótkofalarskich, budowie urządzeń radiokomunikacyjnych.
Podczas odpowiedniego szkolenia; zdobywanie wiedzy nie tylko z zakresu aktualnych przepisów radiokomunikacyjnych, sposobu poprawnego prowadzenia korespondencji radiowej, młody adept poznaje i zgłębia umiejętności praktyczno-techniczne które stanowią nierozłączny element krótkofalarstwa.

Krótkofalowcy, jako jedyna grupa użytkowników urządzeń radiokomunikacyjnych, posiadają przywilej – mogą pracować na samodzielnie skonstruowanych urządzeniach, bez starania się o uzyskanie dla nich dodatkowych homologacji.

Amatorskie radio wniosło znaczący wkład w rozwój takich nauk jak projektowanie, przemysł i usługi socjalne. Ekonomiczne i społeczne korzyści wyniesione z badań operatorów amatorskich radiostacji stworzyły nowe gałęzie przemysłu, spowodowały finansowe oszczędności, przyczyniły się do łączenia narodów i uratowania wielu ludzkich istnień.

Narodziny radia amatorskiego oraz radia w ogólnym znaczeniu, łączą się z eksperymentami Guglielmo Marconiego, który między 1895 a 1899 drogą radiową wysłał wiadomość na drugą stronę kanału La Manche i po raz pierwszy nadał audycję przez Atlantyk w 1902. Marconi nie jest jedynym pretendentem do tytułu wynalazcy radia, ponieważ niektóre części składowe radioodbiornika, np. cewka, zostały zaprojektowane przez Nikolę Teslę i Aleksandra Popowa. W czasie następnych eksperymentów Marconiego (1900-1908) wiele ludzi na całym świecie zaczęło eksperymentować z radiem. Łączności były prowadzone za pomocą Alfabetu Morse’a przy użycie przerwy generowanej przez nadajnik iskrowy. Ci pierwsi amatorscy radiooperatorzy stworzyli podwaliny współczesnego międzynarodowego i amatorskiego radia.

Po zatonięciu Titanica stało się oczywiste, że potrzebne są przepisy regulujące komunikację bezprzewodową. W 1912 roku Kongres Stanów Zjednoczonych przyjął ustawę radiową, która miała ograniczyć pasma dla krótkofalowców do długości fal krótszych niż 200 metrów (powyżej 1500 kHz). Częstotliwości te w tamtych czasach były uważane za nieprzydatne i liczba hobbystów radiowych spadła. Między 1927-28 w Waszyngtonie odbyła się Międzynarodowa konferencja radiotelegraficzna. Ustalono na niej, że pasmami radioamatorskimi będą fale radiowe o długości 80 m, 40 m, 20 m i 10 m. Oprócz bandplanu zostały przyjęte przedrostki (tzw. prefiksy) przed znakami wywoławczymi. W 1961 roku wystartował pierwszy amatorski satelita OSCAR 1, który był pierwszym z cyklu radioamatorskich satelitów konstruowanych na całym świecie. W 1979 w Genewie odbyła się Światowa Administracyjna Konferencja Radiowa (WARC). Wśród wielu dyskutowanych tematów na tym spotkaniu zapadła decyzja o przydzieleniu radioamatorom trzech nowych pasm 30 m, 17 m i 12 m. W latach 80. XX wieku krótkofalowcy stworzyli system automatycznego przekazu i radiową transmisję cyfrowych pakietów zwaną Packet Radio. Ów skomputeryzowany system z powodzeniem został użyty do przekazywania komunikatów podczas katastrof. Do 2003 r. (w Polsce do stycznia 2009) radioamatorzy-krótkofalowcy ubiegający się o niektóre rodzaje licencje nadawców musieli podczas egzaminów wykazać się znajomością nadawania i odbioru znaków alfabetu Morse’a. Światowa Konferencja Radiokomunikacyjna (WRC) na spotkaniu w Genewie w 2003 zdecydowała, że znajomość telegrafii nie jest już wymagana do otrzymania uprawnień licencji radiooperatora w służbie amatorskiej przy ubieganiu się o zezwolenie w zakresach fal krótkich (egzaminy na uzyskanie uprawnień do nadawania w amatorskich zakresach fal ultrakrótkich nie obejmowały wymogu znajomości telegrafii). Oznacza to, że komisje egzaminacyjne nie wymagają znajomości alfabetu Morse’a, ale jak to dzieje się w wielu krajach, nadal mogą to czynić.

Imperatyw Krótkofalowca:

Krótkofalowiec jest taktowny i dżentelmeński. W swoich działaniach nigdy nie uczyni czegoś co mogłoby sprawić komuś krzywdę i odebrać radość z uprawiania wspólnego hobby. Krótkofalowiec jest oddany swojemu umiłowanemu hobby, przy czym wspiera innych podobnych entuzjastów radia w kraju i na świecie. Jest także lojalny wobec krajowego stowarzyszenia krótkofalowców oraz IARU – Międzynarodowej Unii Radioamatorskiej.
Krótkofalowiec jest postępowy. Swoją radiostację utrzymuje na najwyższym poziomie technicznym w sposób gwarantujący jej prawidłową i efektywną pracę. Dzięki temu jego praca w eterze jest bez zarzutu. Jest przy tym otwarty na wszelkie nowości z dziedziny technicznej i operatorskiej.
Krótkofalowiec jest koleżeński. Zawsze chętnie służy życzliwą radą i pomaga innym w rozwiązywaniu problemów. Jest uczynny, cierpliwy i darzy szacunkiem innych krótkofalowców.
Krótkofalowiec jest rozważny. Pamięta, że krótkofalarstwo to tylko jego hobby, które nigdy nie może kolidować z obowiązkami wobec rodziny, szkoły, pracy i społeczeństwa.
Krótkofalowiec jest patriotą. Musi pamiętać, że jego wiedza, umiejętności operatorskie i stacja radiowa zawsze mogą być przydatne dla kraju i społeczeństwa.

Ogłoszony przez Paula Segala W9EEA w roku 1928

 

hamRadio Logo

Międzynarodowy symbol (logo) Amatorskiej Służby Radiowej (Krótkofalarstwa)

« »
Nd Pn Wt Śr Cz Pt Sb

Nadchodzące wydarzenia